×××××× آخرین انتظار ××××××

عشق بازي كار بازي نيست اي دل سر بباز

زندگي گوي عشق نتوان زد به چوگان هوس دل به رغبت مي سپارد جان به چشم مست يار گر چه هوشياران ندادند اختيار خود به كس .

خداوندا !

تو مي داني كه انسان بودن و ماندن عجب سخت است و دشوار است . چه رنجی مي كشد آن كس كه انسان است و از احساس سرشار است .

كنار سايه ها آرام مي گيري

صدايت سازدار نهانست

نگاه آبيت برتاب قلبم مي نويسد عشق و من حيران به دنبال وجود تو

صدايم كردي و رفتي

و من در انتظار تو ، چه شبها را سحر كردم

تو آن روز از كنار پنجره

با مهرباني غنچه اي دادي

تبسم كردي و دل را به نام عشق خود كردي

تو رمز خنده ایهاي من هستي

تو مي آيي و با خود يك سبد لبخند مي آري

و من در جشن چشم تو

صداقت هديه مي آرم .

تنها در پس كوچه هاي احساسم . صدايم تو را فرياد مي زند . رگهايم تو را مي خواهند . نفسهايم هواي تو را كرده اند . درختان سر خميده اند به سوي اوج و رفته رفته خورشيد نظاره گر شب است . تنها كوچه هاي احساسم مرا درك مي كنند . مرا لمس مي كند با دستان آجريشان . چه زيباست ، طلوع دوباره خورشيد از پس قله هاي فتح .

زندگي شايد يك خيابان دراز است كه هر روزي زني با زنبيلي از آن مي گذرد . زندگي شايد ريسماني است كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد . زندگي شايد طفلي است كه از مدرسه بر مي گردد يا عبور گيچ رهگذري است كه كلاه از سر بر مي دارد و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد :

                                                                                   صبح بخير

هنگامي كه آبهاي جويبار بر آبشار طنين عشق مي سرانيد به يادت هستم ، هنگامي كه بلبلان نغمه سرا آواز بهار را به ارمغان مي آورند به يادت هستم ، هنگامي كه عاشقان دلباخته بر سر گور مرواريد اشك مي ريزند به يادت هستم . پس به يادم باش تا فتح كنيم قله ي خوشبختي را ...  .

تو به من خنديدي و ندانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم . باغبان از پي من تند دويد . سيب دندان زده را دست تو ديد . غضب آلود به من كرد نگاه ، سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك تو رفتي و هنوز سالهاست خش خش پاي تو تكرار كنان مي دهد آزارم و انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت ... .

   با دوست مگو رازي هر چند كه امين باشه

                                                     شايد كه به پشت در دشمن به كمين باشه .

دست گذاشتم رو یکی که یک فشون خاطر خواشن
همشون هنر دارن ، یا شاعرن یا نقاشن
یا که پشت پنجرش با گریه گیتار می زنن
یا که مجنون می شنو تو کوچه ها جار می زنن
دست گذاشتم رو کسی که عاشقم نمی دونست
سر بودم از خیلیا و لایقم نمی دونست
دست گذاشتم رو کسی که مجنونا دیوونشن
همه شاهزاده ها ، دربون دور خونشن
دست گذاشتم رو کسی که رنگ چشماش روشنه
شمشاد همسایمون پیش قدش یه سوزنه
دست گذاشتم رو کسی که طعم چشماش عسله
کمترین شعری که تو می شنوی از اون غزله
دست گذلشتم رو کسی که ماه ازش طلب داره
خورشید از شعله ی چشمای اونه که تب داره
دست گذاشتم رو یکی که همه دور و برشن
مردشن ، دیوونشن ، مجنونشن ، پرپرشن
دست گذاشتم رو یکی که عاشقاش زیادین
همه جورشو داره ، هم عجیبن ، هم عادین
دست گذاشتم رو یکی که نه سفیده نه سیاه
ظاهرش گندمیه ، به چشمم اما کیمیا
دست گذاشتم رو یکی که داشتنش خوابه هنوز
 کمترین شاگرد چشماش خود مهتابه هنوز
دست گذاشتم رو یکی که عادتش نساختنه
سرنوشت هر کسی که می خواد اونو ، باختنه
دست گذاشتم رو یکی که اون منو دوست نداره
من تو پاییزم و اون اهل یه جا ، تو بهاره
دست گذاشتم رو یکی که شعرمو گوش می کنه
آخرین بیت و می خونه و فراموش می کنه
دست گذاشتم رو یکی که کهکشون ، قایقشه
انقدر دوسش دارن ، هر کی خوبه ، عاشقشه
دست گذاشتن رو یکی که خندشم نفس داره
 تو تمام نقشه های خوب دنیا دس داره
دست گذاشتم رو یکی که دست گذاشته رو همه
ولی هر کسی رو که تو نشون بدی ، می گه کمه
دست گذاشتم رو یکی ، ما رو چه به فرشته ها
برو شاعر ، تو بمونو ، عشقو ، دست نوشته ها
دست گذاشتی رو کسی که از تو خندش می گیره
اینا رو دلم می گه ، می گه و بعدش می میره
دست گذاشتن رو کسی آسونه اما ساده نیست
 توی اینجور بازیا ، خوب همیشه اراده نیست
می نویسم که دیگه رو هیچکی دست نمی ذارم
ولی نه دروغه من هنوز اونو دوستش دارم
دست گذاشتم حالا رو قلبمو ، چشامو ، سرم
تا مث تو قصه ها ، از یادم اونو ببرم
ولی دست ، عاقلتر مونده روی همین یکی
چرا من بذارمش رو سر و چشام ، الکی

تاجري پسرش را براي آموختن «راز خوشبختي» نزد خردمندي فرستاد. پسر جوان چهل روز تمام در صحرا راه رفت تا اينكه سرانجام به قصري زيبا بر فراز قله كوهي رسيد. مرد خردمندي كه او در جستجويش بود آنجا زندگي مي‌كرد.

به جاي اينكه با يك مرد مقدس روبه رو شود وارد تالاري شد كه جنب و جوش بسياري در آن به چشم مي‌خورد، فروشندگان وارد و خارج مي‌شدند، مردم در گوشه‌اي گفتگو مي‌كردند، اركستر كوچكي موسيقي لطيفي مي‌نواخت و روي يك ميز انواع و اقسام خوراكي‌ها لذيذ چيده شده بود.

خردمند با اين و آن در گفتگو بود و جوان ناچار شد دو ساعت صبر كند تا نوبتش فرا رسد.خردمند با دقت به سخنان مرد جوان كه دليل ملاقاتش را توضيح مي‌داد .

گوش كرد اما به او گفت كه فعلأ وقت ندارد كه «راز خوشبختي» را برايش فاش كند. پس به او پيشنهاد كرد كه گردشي در قصر بكند و حدود دو ساعت ديگر به نزد او بازگردد.

مرد خردمند اضافه كرد: اما از شما خواهشي دارم. آنگاه يك قاشق كوچك به دست پسر جوان داد و دو قطره روغن در آن ريخت و گفت: در تمام مدت گردش اين قشق را در دست داشته باشيد و كاري كنيد كه روغن آن نريزد.

مرد جوان شروع كرد به بالا و پايين كردن پله‌ها، در حاليكه چشم از قاشق بر نمي‌داشت. دو ساعت بعد نزد خردمند بازگشت.

مرد خردمند از او پرسيد:«آيا فرش‌هاي ايراني اتاق نهارخوري را ديديد؟ آيا باغي كه استاد باغبان ده سال صرف آراستن آن كرده است ديديد؟ آيا اسناد و مدارك ارزشمند مرا كه روي پوست آهو نگاشته شده ديديد؟»

جوان با شرمساري اعتراف كرد كه هيچ چيز نديده، تنها فكر او اين بوده كه قطرات روغني را كه خردمند به او سپرده بود حفظ كند.

خردمند گفت: «خب، پس برگرد و شگفتي‌هاي دنياي من را بشناس. آدم نمي‌تواند به كسي اعتماد كند، مگر اينكه خانه‌اي را كه در آن سكونت دارد بشناسد.»

مرد جوان اين‌بار به گردش در كاخ پرداخت، در حاليكه همچنان قاشق را به دست داشت، با دقت و توجه كامل آثار هنري را كه زينت بخش ديوارها و سقف‌ها بود مي‌نگريست. او باغ‌ها را ديد و كوهستان‌هاي اطراف را، ظرافت گل‌ها و دقتي را كه در نصب آثار هنري در جاي مطلوب به كار رفته بود تحسين كرد. وقتي به نزد خردمند بازگشت همه چيز را با جزئيات براي او توصيف كرد.

خردمند پرسيد: «پس آن دو قطره روغني را كه به تو سپردم كجاست؟»

مرد جوان قاشق را نگاه كرد و متوجه شد كه آنها را ريخته است.

آن وقت مرد خردمند به او گفت:«راز خوشبختي اين است كه همه شگفتي‌هاي جهان را بنگري بدون اينكه دو قطره روغن داخل قاشق را فراموش كني»

بیائید سر بر بالین آفتاب نهیم . بیائید گل عشق را آبیاری کنیم . بیائید چون آیینه صاف و صادق باشیم . بیائید لحظه های زندگی را به گلهای داوودی پیوند دهیم . راستی بیائید با هم به مهمانی یاسمن ها رویم .

پر از اسم قشنگت صفحه صفحه کتابم

                                         به همون تعداد اسما تو ولی دادی عذابم

وقتی انسان پا به عرصه وجود می نهد محبت را درک می کند ، عشق به زندگی دارد ، دوست دارد کسانی را دوستش دارند و متنفر است از کسانی که در رنجش می دهد . امروز دوباره قایق تنهایی من در دریای پر از غرور و نفرت به حرکت افتاد ولی  می خواهد برود ولی نمی داند کجا نمی داند راهی که می رود پر پیچ و انتهاست یا سهل و آسان می اندیشم به عشق به دوستی به جدایی به غرور پر ابهت دیگران از پشت شیشه های نفرت می نگرم به کسی که روزی عاشقش بودم از درهای بسته می نگرم به کسی که درغگو بود .

اکنون که قلم در دست گرفته و می خواهم اسرار نهفته در دلم را روی کاغذ خط خطی کنم دلم خیلی گرفته می دانی ، آخه زندگی با چه چیزی لذت بخش است .

می دونی چه هنگامی خوشبختی ؟ می دونی اون کسی که تا دیروز عزیزت بود حالا مرده باشد . چقدر سخته می دونی انسان ها هم صفای عشق را می فهمند و هم صفای نفرت را . می دونی اگر عشق به نفرت تبدیل شود ، اگر مردم به تو نامردی کنند و اگه با احساسات مردم بازی کند چقدر عذاب دارد تنها عشق غم زده من .

گفتی عاشقی ، گفتم دوست دارم. گفتی اگه یه روز نبینمت می میرم ، گفتم من فقط نارا حت میشم. گفتی من به جز تو به کسی فکر نمی کنم ، گفتم اتفاقا من به خیلی ها فکر میکنم. گفتی تا ابد تو قلب منی ، گفتم فعلا تو قلبم جا داری. گفتی اگه بری با یکی دیگه من خودمو می کشم ، گفتم  اگه تو بری با یکی دیگه من فقط دلم می خواد طرفو خفه کنم.....گفتی.......گفتم..........فرق ما اینه که تو دروغ می گفتی ، اما من راستشو می گفتم ! 

وقتی ستاره من شدی ، هیچ تلسکوپی هنوز تو را ندیده بود و کشف نکرده بود .

وقتی کهکشان من بودی ، هیچ منجمی هنوز به بودنت پی نبرده بود .

وقتی مجنونت شدم ، صحرا هنوز افتتاح نشده بود .

« باور کن دوستت دارم »

حمید سلام ؛

من مسافر جاده سرنوشتم‌ ، جاده ای که در هر پیچ آن حادثه ای پیش می آمد ، جاده ای که انتهای آن مرگ است و تا به آن برسم ، راهی نمانده است . پیچ و خم های آن را دوست دارم : پیچ شانس و اقبال و خوشبختی ، پیچ دوستی و محبت و عشق و زندگی بهارانه . این جاده را دوست دارم ، زیرا که تقدیرم را در آن یافته ام . تقدیری که می توانست با یک لحظه غفلت مرا از عشق زندگیم ، حمیدم کسی که دوستش دارم و از همه به او نزدیکترم و محتاج محبت و دوستیش هستم دور کند و نتوانم دیگر صدای آهنگین و آرام کنندهی قلبم را بشنوم و برای همیشه از او دور شوم و خود را ذر چار عذاب جهنم کنم و همچنین یک عمر پشیمانی برایم بیاورد . تقدیری که بر یا خویش برایم معلوم شد تقدیری که می خواست من و تو را از هم جدا کند ، تقدیری که همه چیزش دست خداست و خدا

از قلب پر از غم و اندوه خود می گویم :

                          « دوستت دارم تا زنده ام فراموشت نخواهم کرد »

از عمق دل خود می گویم :

کاش غمهایت بودم تا نیمه شبان مرا به سینه می فشردی و احساسم می کردی !

کاش شادیهایت بودم تا عزیزم می داشتی ! کاش اشک بودم و در گریه هایت جای می گرفتم !

کاش نیازت بودم تا به من احتیاج داشتی ! و ای کاش احتیاجی بودم برایت که هیچ وقت حس نمی کردم وجودم اضافیت .

I love you not only for what you are , but but for what I am when I am with you .

I love you not only for what you have made your self but for what you are making of me .

حمید می خوام بدونم تو قلب نا مهربونت چی می گذره که با دلم این کار و کردی ، با دل یک دختر ، که از روز اول با یک عشق پاک دوستت داشت تا حالا ، یعنی واقعاً دلت می یاد که آخرش تنهام بزاری و بری ، تو می دونی با رفتنت چی به روز من می یاد ؟

حمید ، معنی عشق ، دوست داشتن رو می دونم آیا تو می دونی دوست داشتن چیه که می گی دوستم داری ؟ شاید هم من نمی دونم یا اینکه خیلی ساده هستم که این طوری فکر می کنم  ؛

حمید می خوام برای یک بار هم شده برام بنویسی ، بنویسی که تو دلت چی می گذره ، خواهش می کنم فقط یک بار برام بنویس . منتظرم بعد برام بفرست چون نیاز دارم که بدونم تو چی می گی  . . . نیاز . . .

<<   فدای حرمت مادر   >>

خجالت دارم ای مادر که گل بودم شدم خارت

                                          خدا نفرین کند بر من که خون کردم دل زارت

 <<  عشق جاودان مادر   >>

شب بی مادری را همچو یلدا می کنی یا نه

                                         ای قلب در عالم بهتر از مادر تو پیدا می کنی یا نه

بگو ای دل درمان بهتر از مادر تو پیدا می کنی یا نه

                                        هنوزم یاد دوران رفاقت می کنی یا نه

    جدایی

                    بی وفایی

                                          همه باشد

                                                              گناه آشنایی